O dominacji i hierarchii- Marta Gacsi

capture-20170531-083415

Wyniki badań na ten temat przedstawione przez etolog Martę Gacsi, z Węgierskiej Akademii Nauk są zgodne z tym, o czym czytałam/słyszałam z innych źródeł.

capture-20170531-083455

Reasumując- w naturze wilki mają hierarchię „rodzinną”, czyli jest tato, mama i dzieci z różnych miotów, przy czym dzieci z wiekiem (który był różny- od 9 miesięcy do 3 lat) odchodzą i zakładają swoje rodziny. Naturalnym dominantem są rodzice- co wynika z tego, że są starsi, więksi i mądrzejsi 😉 W wilczym stadzie dominacja (czyli relacja mająca na celu określenie, kto ma pierwszeństwo w dostępie do zasobów takich jak miejsce odpoczynku czy partnerzy rozrodczy) jeżeli w ogóle występuje, to jako postawa ciała: dominująca vs poddańcza i jest przybierana SAMOISTNIE- dominujący wilk nie wywraca tego mniej dominującego na plecy, tylko ten mniej dominujący sam się kładzie. Na co dzień dominacja nie odgrywa roli w życiu stada aż do momentu, w którym zajdzie potrzeba np. obrony/przejęcia określonego zasobu. ALE!!!! W przypadku jedzenia, jeżeli jest go dużo (np. upolowana sarna)- wszystkie osobniki pożywiają się równocześnie. Jeżeli jest go mało (np. złapany zajączek)- pożywia się ten, co jedzenie ma i bez względu na pozycję w stadzie BRONI jedzenia. Ponadto: wilk każdej rangi może spróbować ukraść drugiemu jedzenie i wilk każdej rangi będzie tego jedzenia bronił.

wolf-1583211_1920

Na co dzień w stadzie wilczym można zaobserwować mnóstwo zachowań mających na celu przywiązanie takich jak zabawa (zaskakująco dużo), lizanie pyska, wspólny odpoczynek czy wzajemna pielęgnacja i zachowania były inicjowane przez wszystkie wilki bez względu na rangę. Zachowania „przywiązawcze” (affiliative behaviours”) pomagają nie tylko w nawiązywaniu więzi, ale też odgrywają główną rolę w unikaniu i redukowaniu konfliktowych sytuacji.

W przeciwieństwie do wilków psy są przede wszystkim padlinożercami. Jeżeli polują, to pojedynczo i z bardzo małą skutecznością. Nie zaobserwowano u psów zdziczałych zorganizowanych polowań grupowych, a jeżeli jakiekolwiek polowania w grupie się odbywały, to polegały głównie na nieskoordynowanych pogoniach z dużą ilością szczekania. W związku z czym- w miastach dzikie psy żyją głównie pojedynczo, na obszarach opuszczonych tworzą grupy złożone z 2-6 niespokrewnionych psów. W grupach nie zaobserwowano hierarchii, ale występują zachowania agonistyczne podobne do tych u wilków. Takie stadko zdziczałych psów wspólnie broni siebie i terytorium, wspólnie się pożywiają, ale nie ma ani wspólnych polowań, ani wspólnej opieki nad potomstwem. Szczenięta opuszczają stado w wieku około 4 miesięcy.

capture-20170531-083526

Z drugiej strony, u psów trzymanych w grupach, np. w schroniskach, ośrodkach badawczych czy w przypadku kilku psów u jednego właściciela zaobserwowano bardzo podobną hierarchię i wzorce zachowań agresywnych jak te obserwowane u wilków utrzymywanych w niewoli, na bazie to których obserwacji powstała słynna „teoria dominacji”…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s